मनातले हरितद्रव्य आणि मायदेशीचा सूर्य ....

अस्वस्थ होण्याच्या असोशीने त्याची इतकी मी कधी वाट पाहीन असे मला स्वप्नातही वाटले नव्हते..
तशी फक्त सूर्योदय पाहण्याच्या ओढीने मी , मीटू मीटू म्हणणार्‍या डोळ्याना उठवून ... 'Moment of inertia' प्यायलेल्या शरीराला जोर देत कित्येकदा ६:30 च्या बस ने ऑफीस ला पळवलेले आहे...
पण सकाळचे त्याचे कोवळे सोनेरीपण ओसरले की अंगाची काहीली करणार्‍या उष्ण झळा मला तमाम एस्किमो लोकांचा हेवा करायला लावायच्या ...
Glucon-D च्या जाहिरातीतले त्याचे केलेले कार्टून मुलांच्या मधली शक्ती 'शूर्प शूर्प' करत स्ट्रॉ ने प्यायचे ते अगदी अगदी खरे वाटायचे....

पण इथे मी गेले 2-3 दिवस त्याच्या ओझरत्या एका दर्शनाला तरसले आहे .. त्याने यावे आणि 2 mins का होईना अवकाशाचा पट उजळून टाकावा आणि मनामनात थंडीने थिजलेले 'बाष्पपण'...

'देशाबाहेर.' अशी मी तिसर्यांदा .... मागच्या दोन्ही वेळा मी अशीच थंडीच्या मौसमातच बाहेर आलेली..
पण पहिल्या वेळी हवामान , परदेश, खाणे ,मित्रा मैत्रिणी, जागा... यांच्या कासावीस करणार्‍या आठवणी न येता ... सारे गोड गोडच वाटावे ..अशी मायेची पाखरण करणारी माझी जीवाभावाची मैत्रीण अपर्णा होती सोबतीला.. आणि नव्या नवलाईचे 'फॉरिन चे दिवस' संपायच्या आतच मी परतलेली..

दुसर्‍या वेळी एकटेपणाची आठवण ही होऊ नये एवढे 'अबब!!!! काम'... आणि कधीमधी ते डोकावलेच तर.. माझ्या स्वप्न रंजक मनाला ... अनोख्या snow चा केवढा तरी आधार...

तशी लहानपणापासूनच मी 'खिडकी प्रेमी'... घरामधे ..बस मधे... ऑफीस मधे कुठ-कुठल्या झरपा शोधून काढून बाहरेचे वातावरण प्यायची अंगभूत सवय..

इथे आले आणि दुसर्‍या दिवशी खिडकीतून डोकवून बाहेर पहिले.. तर माझे आवडते 'धुंद कुन्द वातावरण..'
मी मनातल्या मनात खुश... एरवी असे वातावरण दिसले की माझे मन तडक 'धुक्यात लपलेला सिंहगड' चढू लागलेले असते ....
मनाच्या दुसर्‍या कोपर्‍यात … जुन्या पावसाच्या आठवणी आधीच कोसळू लागलेल्या असतात….

मनात सिंहगड चे सहस्त्रवर्तन करून झाले तरी.. लॅपटॉपवर पावसाची गाणीही गाऊन झाली ... काहीतरी चुकतय... काहीतरी हुकतेय
एक हुरहुर वाटणारी जाणीव.. थंडीने बंद खिडक्या... त्यामुळे असेल कदाचित ..आता नवाच देश म्हटल्यावर म्हणून वाटत असेल असे म्हणून सोडून द्यावे तर तेही जमेना....

आणि मग एका सकाळी तो दिसला... आमच्या 6 व्या मजल्यावरच्या स्वयंपाक घरच्या खिडकीतून दूरवर च्या क्षितिज रेषेला ..लालभडक रक्तिमा घेऊन तो अवतरला ..
त्या मंद लालसर तेजाने .. आणि एका ओळखीच्या अनुभूतिने डोळेच दिपाले... ओळखीचे हसू घेऊन मग तो दिवसभरच राहिला सोबतीला.. आणि रोजच्याच कामामधे एक उगीचच उत्साह भरून राहिल्या सारखा...
दिवस भर प्रकाश पीत... शेवटी 4:30 तो जेव्हा पश्चिमेचे रंग उधळत अस्ताला जाऊ लागला..
तेव्हा एक विचित्र हूरहुर दाटून आली मनात... एखाद्या जिवलग मित्राला द्यावा तितक्या उत्कटतेने त्याचे ते रूप डोळ्यात साठवत राहीले .
'मग. आता कधी दर्शन…?’
तो मिश्किल हसला आणि क्षितिजापल्याड दिसेनासा झाला..

आणि खरोखरीच सलील च्या 'दूर देशी गेलेल्या बाबा...' सारखाच तो दूर राहिलेल्या माझ्या देशात उगवत राहिला..
रोजच्या घरच्या फोन्स मधून मी त्याची चौकशी करायचेच.. त्या पेक्षा .. इथे तो नाहीच आला आज... असेच सांगत राहायचे...
घरच्याना इथे असणार्‍या थंडीचे tension .. ‘आज नाहीच का आला म्हणजे थंडी असेल ना ? ‘ थंडी पेक्षा काहीतरी एक बोचरे मनाला सलते ..ते कुठल्याही शब्दात व्यक्त न होणारे…

आणि एक दिवस रात्रभर पडलेल्या 'स्नो'ला उजळवायला तो आला..
मागच्या खेपेसारखा अवचित.. अचानक
आधीच 'स्नो ..' पाहून हरखलेली मी .... या अनुभवात तोही शामिल म्हणून अजुनच समाधानी...
'पण आज थोडा वेळच राहा हा.. स्नो हवाय मला…’ म्हटलेले त्याने लगेच ऐकले असावे….
त्या नंतर तो कधी मधी संध्याकळीच उगवायचा ढगांमधून…. आणि मग ‘कुक्कडिकुक्क...’ म्हणत वेडावाल्यासारखा….5 mins च्या आत गायब….

लपाछपी आणि पाठशिवणीच्या खेळात तो एकदम पटाईत.. सूर्य या देशांमधे जरा वेड्या सारखाच वागतो .

जसजसे आपण उत्तरेला जातो तसतसा सूर्योदय खूप उशिरा होतो.. वाचलेले प्रत्यक्ष्यात एवढे 'चिवित्र' असेल याची मला सूतराम कल्पना नव्हती .. Iceland च्या trip ला जाताना कौशल म्हणाला होता तिथे जरा उशिराच होतो हा सूर्योदय..
तिथल्या एका tour साठी आम्ही 8:30 च्या मिट्ट काळोखात बाहेर पडलेलो.. पण घड्याळ 10:30 दाखवू लागले आणि कुठेच त्याचा मगमूस दिसेना..
मला एकदा जत्रेत हरवल्यावर बाबा सापडेनात तेव्हा आलेले रडू परत फुटू लागलेले.. मनात म्हटले ‘लंडन सारखे दिसू नकोस हवे तर पण इथे सकाळ आहे असे तरी वाटू दे .' पण तो कुठचा ऐकायला.. 11च्या आसपास आरामात साहेब आपल्या सोनेरी रंगांचा पंखा घेऊन हजर.. छोट्या मोठ्या डोंगेरामधे लपत छपत ..ओळखीचे तेच हसू पुन्हा खेळवत..
तिथे दिसलेले त्याचे सुंदर रूप कधीच न पाहिलेले.. 'सब्र का फल' मिठाच काय अमृताच्या चवीचे …

तर अशा त्याच्या नाना तर्हा आता माझ्या सवयीच्या झाल्या आहेत….त्याचा हा लपाछपी चा खेळ थोडासा परिचित झालाय… रोज सकाळी आकाश पाहून आज तो येणार की नाही याचे अंदाजही थोडेबहूत बरोबर येऊ लागलेत…
माझ्या एका मित्राला एकदा एक 90 वर्षाचे अमेरिकन आजोबा भेटालेले विमानात… ‘इंडिया मधून ’ आलो आहोत आपण असे त्याने सांगितल्यावर .. त्याचा हेवा करणार्‍या नजरेने ते त्याला म्हणलेले…. ‘ 'You are from county of sun .. and where there is sun people are open minded and talkative ’.. how true …. भारतीयांच्या मोकळे पणाचे हेच तर मर्म नसेल…. We are really blessed ...
लोक दिवस सुरु झाल्या क्षणा पासून बाहेर पडून एकमेकांशी बोलतात .. हसतात… याचे कारण आपल्या इथे सदोदित प्रकाश देणारा आणि दिवसाच्या किमान १०-१२ तास अवकशात असलेला सूर्य आहे… त्याचे आपल्या प्रत्येक बाबतीतले डोकवलेपण आपण किती गृहीत धरलेले असते…
दिवस असला की तो असणार हे श्वासा इतके आपल्या अंगवळणी पडलेले असते ...
सरी मधून उमटाणारे इन्द्र्धनुश्यी रूप किती मनोहरी.. थेंबांचे सोनेरी मोती किती स्वर्गीय .
थंडीमधे धुक्या मधून त्याने पसरलेले सहस्त्र रश्मी बाहू किती लोभस आणि उबदार..
आजूबाजूच्या माणसां व्यतिरिक किती दुर्लक्षित राहणार्‍या गोष्टींचे गुलाम असतो आपण... किती सारी सुष्ट्री तत्वे आपल्याच नकळत आपल्या शरीरामधे भिनून राहिलेली असतात....

झाडांच्या पानांना हरित्द्रव्य तयार करण्यासाठी जितकी सूर्यप्रकाशाची गरज तितकीच ती आपल्या मनालाही असावी…. नाहीतर माउस click वर जग उभे असण्याच्या जमान्यात … 'Stay Connected' ची सारी माध्यमे हाताशी असताना .. घराच्या अंगणातल्या जाई-जुई च्या गंधा इतकी .. त्या सोनेरी प्रकाश स्पर्शाला एवढे नसते ना miss करत मी..