पहिलं पाऊल...

 Grace Womanathon : 28th July

गोष्ट सुरू झाली माझी जिवाभावाची सखी प्राजक्ता हिच्या US मधल्या marathon ने. नवऱ्याच्या नोकरीतील assignment निम्मित सध्या ती आपल्या २ छकुल्यांना घेऊन, US मधल्या इंडियाना state मध्ये राहते. प्रचंड थंडीमध्ये कधी indoor treadmill वर तर कधी संधी मिळाली तर चक्क थंडीत shoes चढवून, ३रीतल्या अवनीशचे आणि २.५ वर्षाच्या चिमुकल्या अर्जुनचे routine व्यवस्थित संभाळून, feb ते april असे सलग 3 महिने प्रॅक्टिसचे सातत्य राखत 13 miles ची marathon तिने पूर्ण केली. तिच्या एकूणच प्रवासाची सुरस गोष्ट खालील link वर वाचायला मिळेल.

http://majhekavadase.blogspot.in/2017/06/blog-post.html?m=1

मला नेहेमीच असे वाटते आपण आपला जीव सगळ्या जवळच्या मैत्रिणींमध्ये विखरून ठेवलेला असतो. त्यांच्या आयुष्यातल्या चढ- उतारात , यशापयशात लांब असलो तरी मनाने आपण त्यामुळे तितकीच आंदोलने अनुभवतो. सगळ्या रोखू पाहणाऱ्या गोष्टींना यत्किंचितही महत्व न देता ,अडचणींचा बाऊ न करता,सकारात्मक दृष्टीकोन ठेवून गाठलेले अंतिम ध्येय!

प्राजक्ताने केलेला हा प्रवास माझ्यासाठी तिच्याइतकाच खूप महत्त्वाचा होता.कधी तिचे मनापासून वाटणारे कौतुक म्हणून तर कधी स्वतःसाठी routine नव्याने आखू पाहणारे inspiration म्हणून तिची गोष्ट पुन्हा पुन्हा वाचली आणि हळू हळू मनात 'कुठल्या दुसऱ्या marathon संधीची वाट न बघता मैत्रिणी- मैत्रीणी एक marathon करूयात' ही कल्पना मनात रुजायला लागली.

अंतिम marathon दिवसापेक्षा या निमित्ताने रोजच्या routine मध्ये स्वतःच्या आरोग्याची काळजी घेणारे आणि स्वतःशी संवाद साधणारे काही सुरू व्हावे असा प्रामाणिक विचार त्यामागे होता. गेल्या वर्षभरात युगंधरच्या शाळेचा आमचा काही आई पालकांचा 13 जणींचा group आहे. त्यांच्यासमोर ही कल्पना मांडली तर पहिल्याच meeting मध्ये मॅरेथॉन संकल्पना सहज मान्य झाली कारण प्रत्येकीला असे काहीतरी करावे असे वाटत होते पण individual level ते सुरू होत नव्हते. एकमेकींच्या साथीने आपण ते करू असे आम्हाला खात्रीने वाटले आणि प्रॅक्टिस चा १ महिना पकडून तारीख ठरली २९जुलै! मग आम्ही काहीजणी मुलांना सकाळी शाळेत सोडल्यावर चालू लागलो. काहीजणी संध्याकाळी चालायच्या.
प्रत्येकीला रोजच जमायचे असे नाही पण तरी नेटाने 1 महिना चालत राहिलो आणि आज सरतेशेवटी 9 जणी मिळून 5 km ची marathon आम्ही आज साध्य केली.

चिमुकले यश आहे पण हे पहिले पाऊल आम्हा सर्वांसाठी खूप खूप महत्वाचे आहे आणि ते share करताना आम्हाला खूप समाधान आणि आनंद होतो आहे. आजच्या या छोट्याश्या पावलाने प्रत्येकीच्या मनात नवे नवे रस्ते पादाक्रांत करण्याची स्वप्ने रुजवली आहेत आणि आज सकाळच्या संततधार पावसात ठरवून नेटाने चाललो, ठरवले होते ते केले त्याचा एक वेगळाच आत्मविश्वास प्रत्येकजण अनुभवते आहे. एकत्र असलो तर मोठ्या अंतर कसे सहज पार होते याची एक वेगळीच अनुभूती मनात रेंगाळते आहे.
आमची ही छोटीशी गोष्ट प्रत्येक ओळखीच्या- अनोळखी मैत्रिणीच्या मनात चालण्याची प्रेरणा निर्माण करो ही सदिच्छा!🙏

म्हणूनच हा खास संदेश प्रत्येक सखीसाठी .......

सखे,वाट तुझ्या 'अस्मितेची'....

टाकावे तिने जरा उंबरठ्याबाहेर पाऊल, स्वतःच्या आनंदासाठी,
चालावीत तिची पाऊलं निरालस स्वानंदासाठी,
कुठे तिच्यासाठी प्राजक्त, बकुळ फुलांचे गालिचे असतील अंथरलेले,
तर कुठे अवचित स्वप्नफुलांची सर वाहील तिच्या ओंजळी मध्ये,
प्राणवायूंच्या देव-घेवीत, जाणिवा-नेणिवांच्या पल्याड घडत असते बरेच काही,
जादुभरल्या हातांनी काळजी लेकीची घेत असते धरणी माई,
कधी मुक्त वाऱ्याच्या स्पर्शणाऱ्या झुळुका, 
सोडवतील मनातल्या निरगाठी,
चालावीत तुझी पाऊलं कधी स्वछंदी पाऊलवाटी,
धर्मबिंदूंचे उत्सर्ग करतील वाहती तुझ्यातली सकारात्मकता,
रोजच्या routine ची 'मरगळ' कात टाकेल बघता बघता,
वितळतील मनातले काही संभ्रम पाऊले लयीत चालताना,
येईल ओठी मनात रेंगाळलेली एखादी कविता, कुंजरव ऐकताना,
विझून विरलेल्या स्वप्नांना फुटतील मग आशेचे नवे पंख,
मनमोकळा श्वास घेताना, अलवार खुलून येईल तुझे अंतरंग,
तुझ्या स्वतःशी नव्याने होणाऱ्या या भेटीसाठी,
 तुझ्या मनातल्या त्या सुंदर गावासाठी,
 चल सखे चालू संगे,
 वाट तुझ्या 'स्व' जाणिवेची,
वाट सकारात्मक पावलांची, 
वाट तुझ्या 'अस्मितेची'.......