एका भाळल्या क्षणी ..

 माझी जिवश्च-कठश्च सखी प्राजक्ताच्या पहिला पाऊस चे हे स्वैर रुपांतर ..

याही वेळी तो हलकेच आला.
पाऊल न वाजवता..
खट्टू होवून त्याला म्हटले
"हा रे कसला छळ?"
मातीचा उत्कट गंध श्वासात भरत
जरा रागातच दटावलं त्याला..
"न सांगता बरसलासच कशाला?
ते काही नाही आत्ताच्या आत्ता परत बरसायचं!"

ढगातल्या गालात हसत तो म्हणाला..
"अग आत्ताच तर बरसून गेलोय ना.
पूढच्या वेळी नक्की जागी रहा बरं..
आणि अशी रडत नको राहूस वेडुबाईसारखं..
ठेवून जातो आहे ना तुझ्यासाठी
गारव्याचा स्पर्श.."

रडत नव्हते मी मुळीचच
पाना-फ़ुलांची बेभान नव्हाळी न्याहाळत.
थेबांचे सोनेरी मोती संभाळत..
ठेवली थोडीशी सोनचाफ़्याची फ़ुले खिडकीशी.
मिसळले त्यात मनाचे सूर बेमालूमपणे...
हलकेच शिंपडला जुन्या भेटींचा रंग त्यावर
आणि ’डुयटी मस्ट रे बाबा’ म्हणत लागले नेहेमीच्या व्यापाला
 त्याच्याच नकळत त्याचा मागोवा मात्र घेत..
’खरचं भूलेल का तो या गंमत कारस्थानाला ?’

आणि एका भाळल्या क्षणी ..
भासच वाटावा असा खासच आला की तो पुर्नभेटीला.. :)